De Zeven Steegies, een echte Utrechtse volksbuurt

Inzending door jonge Utrechter

De kleine huisjes van 45 m². Die tot 1952 nog geen eigen toiletten hadden. Waar gezinnen zaten met 10 kinderen. Waar iedereen zondag naar de kerk ging. Waar iedereen elkaar kenden. Een echte volksbuurt.

Geschiedenis van de Steegjes

In 1761 kwam het rooms-katholiek parochiaal Armbestuur in het bezit van de eeuwenoude brouwerij ‘De Boog‘ aan de Oudegracht te Utrecht. In 1842 begon het Armbestuur op het land achter de brouwerij met de bouw van eenvoudige woningen. De architecten L. en A.G. Tollenaar waren de ontwerpers. In 1860 werd het aantal woningen op 100 gebracht en in de jaren erna zou dit aantal nog verder oplopen. De woningen waren bestemd voor rooms-katholieke kinderrijke gezinnen die van de charitas afhankelijk waren. De bevolkingsdruk in de steden in die jaren was hoog en de angst voor het uitbreken van besmettelijke ziekten als cholera was reëel. De overheid begon dan ook eisen te stellen aan de bouw van woningen. De bouw van doodlopende sloppen werd verboden. De nieuwe straten moesten recht en de wind moest erdoor kunnen waaien. De huisjes hadden geen eigen wc, en geen keuken. De woningen van de Zeven Steegjes waren niettemin hun tijd ver vooruit.

Tot 1952 zwaaide het rooms-katholieke Armbestuur de scepter over de Zeven Steegjes. Toen kocht de gemeente Utrecht het hele complex. Sindsdien werd er met regelmatig gepraat over de sloop van de buurt omdat de huisjes niet meer van deze tijd zouden zijn. In 1952 verdwenen de latrines en kregen de huisjes een eigen wc. In 1972 werd nog een eenvoudige renovatie uitgevoerd. In 1992 volgde eindelijk een uitgebreide renovatie van de huisjes. Zo kregen ze o.a. een douche en inbouwkeuken. Ruim de helft van de originele bewoners keerde na de renovatie terug.

Mijn geschiedenis

Mijn vader is geboren in het jaar 1965 te Utrecht in één van de kleine huisjes van de Kockstraat, in de Zeven Steegjes. Hij woonde later in de Boogstraat. Het leven was simpel en ze hadden niet veel geld. Wel was de wijk erg gezellig. De buurtfeesten, de sociale cohesie en het lawaai van schreeuwende kinderen. De wijk was erg katholiek en iedereen ging zondag naar de kerk. De kinderen moesten zich dan op hun allerbest kleden, en moesten er schoon uitzien. Zijn beide ouders kwamen ook uit deze buurt, en zijn opa en oma ook. De familie was hecht en het was moeilijk voor mijn oma om uiteindelijk de Steegjes te verlaten voor een nieuwbouw woning in Zuilen.

Soms loop ik er nog wel eens doorheen, door alle straatjes. Het geeft me een nostalgisch gevoel en het is een droom om er ooit te kunnen wonen. Wel zie ik dat het niet meer is zoals het was. Dat er steeds meer studenten en ‘’yuppen’’ in het buurtje zijn gaan wonen. Dat vind ik wel jammer want het volkse gevoel valt daardoor weg. Overal staan er fietsen voor de deur en hoor je jonge studentes met een ‘R’ praten. Toch wonen er nog wel wat oude Stegenaren, die zich nog vasthouden aan de oude tradities.

Heeft u oude foto’s van de Zeven Steegjes? Stuur ze naar redactie@degewoneutrechter.nl

Hoofdredactie van DGU. Mail redactie@degewoneutrechter.nl