Het kon ook onze Domtoren zijn

Gisteren was er een grote brand in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Parijs ook wel bekend als de Notre-Dame. Toen de eerste berichten binnenkwamen over een brand maakte ik me nog niet zo heel veel zorgen. Echter toen ik een afbeelding zag van de achterkant die in lichter laaie stond, begon ik emotioneel te worden.

Zo’n gebouw, een symbool van het Christelijke geloof. Een symbool van het Westen, van Parijs. 850 jaar oude geschiedenis. Dat alles dreigde verloren te gaan door vuur. Zo’n vroeg gotische kerk zie je nog maar weinig, en je voelt je altijd nederig als je erbij staat.

De Notre-Dame stond in de steigers, en is het symbool van de Franse stad Parijs. Ik moest meteen denken aan onze Domtoren, die de komende jaren ook in de steigers zal verdwijnen. Mijn hart deed pijn over het feit dat dit ook met ons symbool kan gebeuren. Zo’n oud gebouw met zoveel geschiedenis en allure, is ook zo enorm kwetsbaar. We moeten dit met alle kracht die we hebben beschermen, ook al ben je niet Christelijk. Deze symbolen vormen ons.

Ik wens de Fransen veel sterkte toe. De structuur van het gebouw is gered. Er is meer dan 100 miljoen binnengehaald voor de wederopbouw. Ik hoop dat hij in volle glorie hersteld kan worden.