De verengelsing van Utrechtse winkels en horeca

Irritant, als Utrechter in je eigen stad je bestelling in het Engels vertellen. Dat zo’n internationaal mannetje of vrouwtje je dan raar aankijkt als je met passie over je bestelling aan het oreren bent.

De lente, het zonnetje komt er weer aan, de koeien gaan de wei in, tulpen staan in bloei en drankjes worden op een terras weer volop genuttigd. In Utrecht kan je daar hedendaags nog iets aan toevoegen: op dat terras of in een winkel praat je Engels tegen de werknemer. Utrechters vinden dit geen positieve ontwikkeling. Utrechters die de veramsterdamisering van de stad toch al met natte ogen aanzien. Velen van deze Utrechters ergeren zich aan bediening die alleen Engels spreekt. Zeker in de binnenstad kun je een ‘Excuse me?’ van de ober krijgen. Ja joh, we doen de bestelling van de hele vriendengroep wel weer even opnieuw in het Engels. Als het maar niet dubbel wordt aangeslagen, dat zou wat zijn.

De expats die in Utrecht studeren die moeten een bijbaantje hebben. Is het dan geen kleine moeite om even een paar standaard dingen te leren in het Nederlands? Het is niet de bedoeling dat je in je eigen land en stad in andere taal moet gaan spreken.

Misschien komt het ook door dat Nederlanders vaak passen voor een baan in een winkel of in de horeca. De mentaliteit is verkeerd. Maar, het verdient ook bijna niks en je hebt vervelende tijden. De gemiddelde terrasbezoeker zal argumenten als ”Het is moeilijk om personeel te vinden” een worst wezen. Die wil gewoon bitterballen kunnen bestellen in plaats van ‘bitterballs’ (echt vreselijk dit). En hoe leg je in het Engels uit dat je allergisch bent voor noten? ”Yes, I kent eat nuts.” Zeker als je zelf steenkolen Engels spreekt, kan dat lastig gaan. Wel bleek het dat Utrechters makkelijker Engels kunnen leren. Maar we passen ons niet aan. We blijven hier lekker Uteregs praoten.